ประเทศที่ยากจนที่สุดในโลก: มุมมองเชิงลึกเกี่ยวกับเศรษฐกิจที่อยู่ในวิกฤต

เมื่อถามว่าประเทศที่ยากจนที่สุดในโลกคือประเทศใด คำตอบนั้นเกินกว่าการจัดอันดับง่ายๆ มันสะท้อนภาพที่ซับซ้อนของวิกฤตการเมือง ความขัดแย้งเชิงโครงสร้าง และเศรษฐกิจที่อ่อนแอซึ่งดำเนินมาเป็นเวลาหลายทศวรรษ การวิเคราะห์ที่อัปเดตนี้พิจารณาชาติที่มีรายได้เฉลี่ยต่ำที่สุด โดยสำรวจรากเหง้าของความยากจนสุดขีดที่ส่งผลกระทบต่อประชากรกว่าหนึ่งพันล้านคนทั่วโลก

วิธีวัดประเทศที่ยากจนที่สุด: GDP ต่อหัวและกำลังซื้อ

องค์กรระหว่างประเทศเช่น IMF และธนาคารโลกใช้ GDP ต่อหัวที่ปรับตามกำลังซื้อ (PPC) เป็นมาตรวัดหลักในการตอบว่าประเทศใดยากจนที่สุด ตัวชี้วัดนี้แบ่งผลผลิตสินค้าและบริการรวมตามจำนวนประชากร โดยปรับตามค่าครองชีพในแต่ละพื้นที่

ทำไมต้องใช้วิธีนี้? เพราะช่วยให้เปรียบเทียบระหว่างประเทศที่มีสกุลเงินต่างกันและระดับราคาที่แตกต่างกันได้อย่างเป็นธรรม แม้จะไม่สามารถจับภาพความไม่เท่าเทียมภายในประเทศหรือคุณภาพของบริการสาธารณะได้อย่างสมบูรณ์ แต่ก็ยังเป็นเครื่องมือที่เชื่อถือได้ที่สุดในการประเมินระดับรายได้เฉลี่ย

สิบประเทศที่มีความยากจนสุดขีดมากที่สุด

จากข้อมูลล่าสุด การจัดอันดับประเทศที่ยากจนที่สุดเผยให้เห็นการกระจุกตัวที่น่ากังวลในแอฟริกาซับซาฮารา รวมถึงภูมิภาคที่ได้รับผลกระทบจากความขัดแย้งยาวนาน:

ตัวเลขเหล่านี้แสดงระดับรายได้ที่แทบจะไม่ครอบคลุมความต้องการพื้นฐาน รายได้เฉลี่ยต่อปีต่ำกว่า 2,000 ดอลลาร์สหรัฐ ทำให้ประชากรเสี่ยงต่อความผันผวนทางเศรษฐกิจ สภาพอากาศ และสุขอนามัยอย่างมาก

รากเหง้าของความยากจนสุดขีด

แม้แต่ในบริบทที่แตกต่างกัน ประเทศที่ยากจนที่สุดก็มีความท้าทายร่วมกันที่ขัดขวางการพัฒนา:

ความไม่เสถียรทางการเมืองและความขัดแย้งทางอาวุธ

สงครามกลางเมือง รัฐประหาร และความรุนแรงต่อเนื่องทำลายสถาบัน ขัดขวางการลงทุนจากต่างประเทศ และทำลายโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ ซูดานใต้ โซมาเลีย เยเมน และสาธารณรัฐกลางแอฟริกาประสบกับความขัดแย้งที่เบี่ยงเบนทรัพยากรจากการพัฒนามนุษย์ไปสู่การใช้จ่ายด้านทหาร

เศรษฐกิจที่ไม่หลากหลายและพึ่งพาสินค้าโภคภัณฑ์

พื้นที่เหล่านี้ส่วนใหญ่พึ่งพาการเกษตรเพื่อยังชีพหรือการส่งออกวัตถุดิบโดยไม่มีมูลค่าเพิ่ม เมื่อราคาสินค้าระดับโลกตกต่ำหรือเกิดภัยแล้งที่ทำลายผลผลิต เศรษฐกิจทั้งประเทศก็ล่มสลาย การขาดอุตสาหกรรมทำให้ประชากรติดอยู่ในวัฏจักรความยากจน

การลงทุนในทุนมนุษย์ที่น้อยนิด

การศึกษาที่ไม่เพียงพอ การเข้าถึงสุขภาพและสุขาภิบาลที่จำกัด ส่งผลต่อประสิทธิภาพการผลิตของประชากร ชาวบ้านที่มีการศึกษาน้อยจะนวัตกรรมและสร้างมูลค่าที่น้อยลง ทำให้ความยากจนสืบทอดต่อกันไปในรุ่น

อัตราการเติบโตของประชาก้าที่เร่งตัว

เมื่อเกิดการเพิ่มจำนวนประชากรมากกว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจ GDP ต่อหัวจะหยุดนิ่งหรือแม้แต่ลดลง แม้ GDP รวมจะเพิ่มขึ้นก็ตาม มาลาวีและมาดากัสการ์เป็นตัวอย่างของปรากฏการณ์นี้: การเติบโตทางประชากรที่รวดเร็วโดยไม่มีการพัฒนาเศรษฐกิจตาม

ผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

ภัยแล้งซ้ำซาก น้ำท่วมรุนแรง และการเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม ส่งผลกระทบต่อพื้นที่ยากจนที่มีความสามารถในการปรับตัวต่ำกว่า ภูมิภาคซาเฮลและภาคตะวันออกของแอฟริกาประสบวิกฤตด้านความมั่นคงด้านอาหารที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

รูปแบบภูมิภาค: ทำไมแอฟริกาซับซาฮาราจึงเป็นศูนย์กลางของความยากจนสุดขีด

แปดในสิบประเทศที่ยากจนที่สุดตั้งอยู่ในแอฟริกา ซึ่งเป็นภูมิภาคที่สืบทอดมรดกจากยุคอาณานิคม เผชิญกับการสูญเสียทรัพยากรธรรมชาติ และมีความท้าทายด้านสถาบันอย่างลึกซึ้ง

สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก มีทรัพยากรแร่ธาตุมากมาย เช่น ทองแดง โคบอลต์ เพชร แต่ความขัดแย้งและคอร์รัปชันทำให้ความมั่งคั่งนี้ไม่ถึงประชาชน กลุ่มติดอาวุธแย่งชิงควบคุมเหมือง ส่งเสริมความรุนแรงในขณะที่ประชากรยากจนลง

บุรุนดี ผสมผสานการพึ่งพาการเกษตรกับความไม่เสถียรทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง การขาดสถาบันที่มีคุณภาพและการอพยพของคนมีความสามารถไปต่างประเทศ

โมซัมบิก แม้จะมีสำรองก๊าซธรรมชาติมากมาย แต่ยังคงเผชิญกับโครงสร้างพื้นฐานที่อ่อนแอ ความขัดแย้งในภูมิภาค และการพัฒนาอุตสาหกรรมที่อ่อนแอ

นอกแอฟริกา เยเมน เผชิญวิกฤตด้านมนุษยธรรมที่รุนแรงที่สุดแห่งหนึ่ง สงครามกลางเมืองที่เริ่มในปี 2014 ทำลายสถาบันรัฐ สร้างความไม่มั่นคงด้านอาหาร และเศรษฐกิจเกือบทั้งหมดเป็นแบบไม่เป็นทางการ

โอกาสเปลี่ยนแปลง: ประเทศที่ยากจนที่สุดจะหลุดพ้นวัฏจักรนี้ได้ไหม?

สัญญาณแห่งความหวังบางอย่างเริ่มปรากฏ รวันดาและเอธิโอเปีย ซึ่งเคยอยู่ในกลุ่มประเทศที่ยากจนที่สุด ได้ดำเนินการปฏิรูปสถาบันและกระจายความหลากหลายทางเศรษฐกิจ จนทำให้เติบโตอย่างแข็งแกร่ง ความสำเร็จนี้มาจากเสถียรภาพทางการเมือง การลงทุนด้านการศึกษาทางเทคนิค และการดึงดูดการลงทุนในภาคที่มีมูลค่าเพิ่ม

สำหรับประเทศที่ยังอยู่ในความยากจนสุดขีด เส้นทางคือความสงบสุขที่ยั่งยืน การปฏิรูปสถาบันอย่างลึกซึ้ง การลงทุนในทุนมนุษย์ และการเชื่อมโยงในห่วงโซ่คุณค่าระดับโลก การสนับสนุนจากนานาชาติ การยกเลิกหนี้สิน และการถ่ายโอนเทคโนโลยีก็เป็นส่วนสำคัญ

สิ่งที่อันดับในรายการบอกเราถึงเศรษฐกิจโลก

การตอบคำถามว่าประเทศใดเป็นประเทศที่ยากจนที่สุดไม่ใช่แค่ความอยากรู้เชิงสถิติ ข้อมูลเหล่านี้เปิดเผยความไม่เท่าเทียมเชิงโครงสร้างที่เป็นรากฐานของการอพยพที่บังคับ การเสถียรภาพระหว่างประเทศ และความทุกข์ทรมานของมนุษย์จำนวนมาก สำหรับนักวิเคราะห์ตลาด การเข้าใจความเป็นจริงเหล่านี้ให้มุมมองเกี่ยวกับความเปราะบางทางภูมิรัฐศาสตร์ วัฏจักรของสินค้าโภคภัณฑ์ และโอกาสในการพัฒนาระยะยาวในตลาดเกิดใหม่

ความยากจนสุดขีดไม่ใช่เรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เป็นผลมาจากการเลือกทางการเมือง ความขัดแย้งที่หลีกเลี่ยงได้ และการขาดการลงทุนที่ประสานงานกัน การติดตามว่าประเทศใดอยู่ในอันดับที่ยากจนที่สุดและทำไมจึงยังคงอยู่ในสภาพนี้เป็นสิ่งสำคัญสำหรับภาพรวมที่สมดุลของเศรษฐกิจโลกในปัจจุบัน